03-05-06

schuchtere pogingen

Door mijn ziekte (die niemand aangaat tenzij mijn gezin en de intieme vrienden) kan ik me niet zomaar in het openbare leven begeven. Ik blijf dus meestal in huis tenzij het niet anders kan (en dan durf ik nog op het allerlaatste nippertje mijn kat sturen).

 Een eerste schuchtere poging was er net voor de Paasvakantie op het 'Ei van Andreas', een soort schoolfeest van het Brugse Sint-Andreasinstituut waar junior en prinses schoollopen. Ik moest wel gaan omdat ik vrijwilliger was aan de 'ei-bar'. Gelukkig was het donker in de zaal en duurde het niet lang.

Daarna moest ik verschijnen op het Portugees feest, de 23ste april, van de Portugese vereniging waar ik voorzitter ben. Ook dat is goed afgelopen alhoewel ik eigenlijk het hele feest gemist heb doordat ik in de keuken zat te werken (en dat was wel een opluchting). Mijn jaarlijkse speech heb ik achterwege gelaten.

Daarna was het de beurt aan de scoutsgroep Sint-Leo om de kinderen een plezier te doen: spagetti-avond gevolgd door een optreden van rockgroep Cajun Moon, verleden zaterdag. In normale doen, trek ik algauw de aandacht van de hele zaal en ben ik meestal de gangmaker voor wat lol, maar dat was er deze keer niet bij. Gewoon rustig in mijn hoekje...

Mijn laatste publieke activiteit, gisterenavond, was om de persconferentie in Ukkel bij te wonen van 'Marathons all over Europe' in mijn functie van tussenpersoon met de Portugese atleten. Ook daar is alles sereen verlopen maar tussen alle 'personaliteiten' heb ik het toch gewaagd om me te laten fotograferen met VRT-journalist Sigfried Bracke en de echt héééél knappe politica Anisa Temsamani:

 

 

Van de huiselijke klussen is eigenlijk nog niets in orde gekomen, tenzij dat ik mijn bureau wat heb opgeruimd. Ook op het jobfront is alles kalm: er zijn drie sollicitaties de deur uit en ik wacht op antwoorden (en dan de interviews, de tests, de loonbesprekingen, enz...). Wel gek: 9.000 kandidaten op de Heizel voor een vaste overheidsbetrekking en ondergetekende wilt er weg...

Morgen? Ach morgen, misschien staan we op, en dan zien we wel zeker. In heel deze periode heb ik al geleerd geen plannen te maken voor morgen, want ze eindigen altijd in een ontgoocheling. Pilletjes op tijd nemen is al een zware opdracht. Misschien hijs ik me eens op de fiets om een kort ritje te maken, het is geleden van oktober dat ik nog gefietst heb, maar het schijnt dat je dat niet verleert. Ik zal het weten te zeggen, volgende keer.

 

 

01:31 Gepost door Repelsteel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.