15-11-05

ADHD

Heel lang geleden heb ik op deze blog nog geschreven over de ADHD-problematiek bij junior. Maar wat blijkt nu: repelsteel zelf zou hieraan lijden. Nou breekt mijn klomp!
 
Sinds mijn inzinking in april van dit jaar, heb ik al vele mogelijke diagnoses gehoord: megalocytovirus, stress, ... Uiteindelijk ben ik in het slaaplabo beland. Daar werd dan bewezen dat de kwaliteit van mijn (weinige) slaapuren ondermaats is. Hiervoor neem ik nu een nogal zwaar medicament. Daarnaast moet ik overdag Rilatine nemen, een geneesmiddel dat het centrale zenuwstelstel stimuleert. Bij het begin van de behandeling had ik het heel moeilijk, ik leek wel een zombie die wankelend rondwandelde. Dus dan maar terug naar de dokter (neuropsychiater).
 
In plaats van de Rilatine weg te laten of te vervangen: dosis verdrievoudigen! Bovendien stelde die de diagnose Attention Deficit/Hyperactivity Disorder of in het Nederlands: aandachtsstoornis met hyperactiviteit. Bij mij zou dat dan het type 1 zijn:
Alleen aandachtsproblemen, zonder hyperactiviteit en impulsiviteit.
Dit type wordt ook wel ADD genoemd. ADD wordt niet snel herkend bij kinderen. Zij vertonen immers veel minder storend gedrag dan de kinderen met de andere twee vormen van ADHD. De patiënten met ADD vallen op door dromerig, apatisch gedrag en het feit dat ze meer dan gemiddeld moeite hebben om met een taak te beginnen en hun aandacht erbij te houden. Ze vergeten ook gemakkelijk en hebben moeite om zich goed te organiseren. Patiënten met ADD presteren onder hun niveau. Dat roept problemen op bij het leren en het heeft een negatieve invloed op de ontwikkeling van hun zelfvertrouwen.

Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat mijn hersenen nooit maar dan ook nooit stil staan. Ik kan uiterlijk rustig praten met iemand maar ondertussen ben ik iets totaal anders aan het denken. Ik besef wel dat dit asociaal of onsympathiek kan overkomen bij de gesprekspartner. Daarnaast is het onmogelijk om iets tot het einde in één ruk af te werken. Op de harde schijf van deze pc staan allicht tientallen begonnen teksten en onafgewerkte ideeën, ik vind er zelf mijn weg niet meer in terug. Het is ook heel moeilijk om neen te zeggen op een vraag of aanbod. Het is niet alleen lastig voor mijn omgeving (gelukkig heb ik een partner die met beide voeten op de grond staat en me intoomt!) maar ontzettend lastig voor mezelf. Ik droom van de totale leegte in mijn hoofd, aan niks meer hoeven te denken, hersenen op non-actief, maar hoe doe je dat? Er is maar één oplossing en die lijkt me te drastisch.

Gevolgen van al die onrust in het hoofd en het gebrek aan recuperatieslaap: plotseling in slaap vallen, tot tijdens het autorijden toe. Heel vervelend (en vooral heel gevaarlijk).

Er is echter beterschap bezig (denk ik toch): sinds een weekje hou ik een dag/nachtritme aan, de Rilatine blijkt effect te sorteren (maar ik heb er wel heel veel dorst van: 1,5 l cola-light en 1 l halfvolle melk is het minimum dat ik per dag drink). Naast de dorst, heb ik ook een 'tic' erbij gekregen (constant denkbeeldige jeuk onder mijn neus wegvrijven), en val ik tegen 21 uur in slaap in de sofa (vandaar dat ik de laatste tijd niet meer kon posten op mijn blogje).

Ik ben nu ook in behandeling bij de longarts. Volgende week dinsdag beginnen de ademhalingstests. De dermatoloog is content: de cortisone blijkt te pakken op mijn 'lichen planer' (ongewone uitslag op enkels, voetzolen, handpalmen tengevolge van verzwakte immuniteit, die op zijn beurt gevolg is van vermoeidheid).

Soit, wie ook dergelijke problemen heeft, mag me altijd mailen om ervaringen uit te wisselen...


23:30 Gepost door Repelsteel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.